Την Τετάρτη 28 Μαΐου είχα τη χαρά να παρευρεθώ στο Ελληνικό Παγκόσμιο Πολιτιστικό Κέντρο Διασποράς, κατόπιν πρόσκλησης στο πλαίσιο του Δημοτικού Ελεύθερου Ανοικτού Πανεπιστημίου του Δήμου Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας. Το θέμα της βραδιάς ήταν «Ημέρες Προσφυγικής Παράδοσης» και αισθάνθηκα πραγματικά ευγνώμων που μου δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσω σε ένα τόσο ουσιαστικό πλαίσιο.
Μοιράστηκα με το κοινό την τέχνη της φυσικής βαφής, μια τέχνη με βαθιές ρίζες στη Μικρά Ασία, άρρηκτα συνδεδεμένη με την παράδοση της υφαντικής και ιδιαίτερα της ταπητουργίας της περιοχής. Μια παράδοση που πέρασε από γενιά σε γενιά και, παρά τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες, κατάφερε να επιβιώσει και να φτάσει έως τις μέρες μας.
Για την προετοιμασία της ομιλίας μου μελέτησα τη βιβλιογραφία της εποχής και τις σχετικές παραδόσεις. Η βαφή αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος της καθημερινής ζωής, με τις οικογένειες να συμμετέχουν σε όλα τα στάδια της παραγωγής, από το γνέσιμο και τη βαφή έως την ύφανση. Οι ιστορίες των ανθρώπων, οι τεχνικές τους και οι καθημερινές τους πρακτικές διαμόρφωσαν ένα ολόκληρο πολιτισμικό πλαίσιο.
Για μένα, η πρόκληση αλλά και η χαρά βρίσκεται στο να φέρνω αυτή την παράδοση στο παρόν: να τη συνδέω με τη βιωσιμότητα, τη δημιουργικότητα και την καθημερινότητά μας. Δεν πρόκειται απλώς για μια τεχνική, αλλά για έναν ολόκληρο τρόπο σκέψης που μπορεί να μας διδάξει πώς να ζούμε πιο κοντά στη φύση, χωρίς να χάνουμε την αισθητική και την αξία του χειροποίητου.
Ήταν μια βαθιά εμπνευσμένη εμπειρία, που μου επιβεβαίωσε πως η παράδοση δεν είναι κάτι παλιό ή ξεπερασμένο. Είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορούμε να χτίσουμε κάτι νέο, δημιουργικό και απολύτως σύγχρονο.
